Como diría Paloma: No tengo tiempo, no tengo tiempo!!

6 01 2009

Saludos cordiales y buenos alimentos:

Como comprenderéis en periodo de examenes no tengo tiempo para explayarme (bonita palabra) pero hay un par de cosas que me gustaría dejar por aquí, como pequeñas salpicaduras de caca líquida en el retrete un día de cagalera (joer, pedazo marranada). Primero vamos con…. FRASES PARA EL OLVIDO!!!!

* Frase nº 1:

En una terraza, tomando unos cócteles (¿se escribe así? yo es que como soy ascemi… asceni… vamos, que no bebo (bueno vaaaaale, no habitualmente)): “Con la paja sube más”- David M. Amoedo: Pajeador.

* Frase nº 2:

Conversación sobre mis problemas con el vuelo de ida a Galicia.

- David: Nunca había dormido en un hotel. Le debo a Iberia mi primera vez.

- Individuo X: ¿Cómo ha sido? ¿dolorosa?

* Frase nº 3:

Me la pelo con la tierra”- Rafael Abad: Cualquier cosa le vale.

* Frase nº 4:

- David: ¿Cómo se llama la gente de Missuri?

- Laura: Esa chica se llama Sindy. (Aviso, esta chica promete muchísimo, id quedandoos con ella (Con Laura, no con Sindy, se sobrentiende (sobrentiende, bonita palabra (¿Cuántos paréntesis se puede meter uno dentro de otro?)))) (uuum, creo que cuatro son muchos paréntesis).

Bueno, solamente un par de cosas más. Mi último examen será el día 23 de Enero, asi que si me notáis un pelín ausente se deberá a los examenes, de todos modos para cualquier cosa que necesitéis aquí me tenéis, con más fuerza, ganas e ilusión que nunca. Proposito de año nuevo: ser más feliz que nunca y contagiarlo.

Por último, os dejo una canción que hoy de modo espontáneo se me ha venido a la cabeza, a pesar de que hace siglos que no la escucho y no había nada en principio que la invitase a volver a mi memoria, pero curiosamente tras ponerme a tararear la letra me he percatado de que… me viene que ni al pelo con el momento de mi vida que estoy pasando, y más concretamente con estas vacaciones. Por suerte uno va aprendiendo de todo y casi más relevante, recordando lecciones importantes del pasado. Bueno, el destinatario en seguida se percatará, así que… no hay mucho más que decirte, siento haber estado unos días un poco… rayado y que escuches la letra, aunque sea una balada cursi porque refleja muy bien ciertas cosas, a ver si conseguimos que vayas reflexionando y JUNTOS trazar poco a poco un camino hacia algo bonito (madre mía, que daño me ha hecho tragarme las uvas con la Igartuburi esa)

Pos ala, que nada más. Un beso para todos y que el monstruo de debajo de cama no os coma los pulgares de los pies. Abuuuur.

LETRA

Lo siento amiga mia a todo yo le doy mil vueltas,
y mas cuando me estoy jugando todo este amor.
Te miro y todavia hoy no se muy bien que piensas,
que piensas
se que aun te quedan heridas que piden tiempo todavia

Otra mañana sin ti
y yo aqui soñando tu amor
aqui colgado del hechizo de tu voz.
sigo apostando por ti
el tiempo que sea estare yo,
aqui sentado a las puertas de tu corazon.

Eres lo que tanto tiempo andaba yo buscando
y que mas da lo que vivimos hasta coincidir
solo me importa tenerte y lo que en adelante
hagamos
se que aun te quedan heridas
pero sin ti, yo ando perdida

Otra mañana sin ti
y yo aqui creyendo en tu amor
aqui colgado del hechizo de tu voz
sigo apostando por ti
el tiempo que sea estare yo,
aqui sentado a las puertas de tu corazon

sigo creyendo en tu amor
sigo soñando en tu amor

otra mañana sin ti
y yo aqui soñando tu amor
aqui colgado del hechizo de tu voz
sigo apostando por ti
el tiempo que sea estare yo,
aqui sentado a las puertas de tu corazon
aqui sentado a las puertas de tu corazon
sigo creyendo en tu amor





¡Qué viene el coco!

11 12 2008

Hola, me llamo David Martínez y soy un trastornado. Vale, sí, seguramente a muchos de vosotros esto no os pillará de nuevas (ja ja ja muy graciosos). Antes de nada quiero pedir perdón; no, no es por lo de esas 3 semanas, ni tampoco por lo de la palabra en la boca, ¡Qué no! ¡¡¡Qué no es por lo de los pollos ni el conejo!!! Es por las posibles faltas de concordancia o de cualquier otro tipo, pero todo tiene una explicación. Para daros una explicación quiero que partamos de cierta información que he buscado.

Leamos: “El proceso del sueño no es psicológico, es orgánico, debido a que cada persona segrega distintas cantidades de Melatonina. Cada persona tiene su rutina establecida y la cantidad de horas que necesita para funcionar durante el día. La carencia de Melatonina produce insomnio [...] Una noche de desvelo altera las funciones corporales de manera significativa. Dos noches de desvelo, causan estragos en una persona, tales como desorientación, falta de concentración, pérdida de los reflejos y muchos más. Tres noches sin dormir afectarán significativamente las funciones normales de la persona, quién perderá la conciencia, se depersonalizará, confundirá la realidad con la fantasía y muchos síntomas se irán agudizando más.”

Son las 2:29 de la madrugada. Esta promete ser mi tercera noche sin dormir. Tras hacer calculos creo que las horas de sueño en estos dos días y medio se contabilizan en… 2:45 más o menos, contando las 2 horas y media que dormí esta mañana en cuanto se fue Rafa a currar a las 8 y pico, y los 15 minitos que por lo visto dormir de siesta ayer (que por cierto creo recordar que tuve una pesadilla). Vale he de decir que la desorientación la noto, de hecho voy por la casa como buscando algo y en realidad creo que lo que busco es el sueño, pero no lo encuentro por ninguna parte. He intentado limpiar la casa pero cuando me di cuenta estaba sentado en la cama deshecha quitandole las pelusillas a la funda de la almohada. La falta de concentración creo que tambien la sufro, más que nada porque creo recordar que hoy a la hora de comer estaba viendo la tv pero no recuerdo nada de lo visto, es como si mi día tuviera lagunas, como si no lo hubiera vivido. Lo de perdida de reflejos… ves, eso si que no lo he notado. En cambio también he notado ardores en el estómago pero eso… eso no creo que sea de falta de sueño, en tal caso será del ajo, que como mucho íltimamente. Ahora que lo pienso… ¿Tardar casi cinco minutos en conseguir poner estas letras en negrilla es señal de falta de reflejos? uum yo que sé, a mí no me hagas pensar mucho ahora. el pobre Javi (EL ABOGADO) estaba ya preocupado y todo, porque no hablo, y si no hablo… eso debe ser serio.

De todos modos este tipo de acitud en mi tampoco es tan rara así que quizá no…. ¡uy! ¡un bostezo! ya… se pasó. Decía que… ¿que decía?, esperad que relea lo escrito….no sé, se me ha ido la pinza. Pues nada que me han concedido una beca, y que aproximadamente el 18 me voy a Galicia… que… bien ¿no?… si… mola… a casa… por navidad… llevaré turrón alicantino y eso… para que se lo coma el perro… ah no, que el perro se nos ha muerto el otro día, pues… eso que bien ¿no? a casa… ejem, ejem…

De lo demás… ah! ya, las frases de la semana, espera que con esto del insomnio le he quitado importancia; dejadme que lo haga como es debido.

Y ahora, para todos los presentes virtuales de la red que me leen y no me ven, pero que me leen que ya es má de lo que muchos hacen, que ni me leen, ni me ven, ni nada de nada de nada; perdon que me lio. LAS FRASES DE LA SEMANA (joder, lo que me ha costado escribir la puñetera frase en mayusculas, coño!!)

FRASE 1:

“Yo veo un huevo frito y me pongo contento” JAVIER BUTRÓN (banquero) (No le va la concción)

FRASE 2:

“Con la paja sube más” DAVID MÁRTINEZ (Se la pela todo)

FRASE 3:

“Y me viene el poli y le digo: a mí no me mire, yo no soy narcotizante” NO QUIERE DAR SU NOMBRE (Se duerme con narcotraficantes)

No hya mucho más que decir por hoy, aprovecharé que estoy solo en casa para andar a mis anchas sin miedo a despertar al dueño, porque como el dueño no está… Solo una cosa más, para terminar quiero que leamos el final del artículo médico sobre el sueño:

Veamos: “Científicamente está comprobado que una persona que no pueda dormir en una semana, puede convertirse en Psicótico. Por lo que será preciso atenderse y buscar ayuda médica. Los casos que no responden a inductores del sueño, serán tratados con Hipnóticos y Neurolepticos. No existe una cantidad exacta de sueño establecida para que pueda considerarse como norma. Cada organismo es totalmente diferente.”

Está claro que mi organismo norma, norma, lo que se dice norma, no se rige por ninguna concreta, eso sí, a clase tengo que ir igual y ya verás tu la gracia que me hace ir en este estado.  Lo único que em tranquiliza es saber que tengo al médico en casa, la putada es que el médico tampoco es que haya dormido muy biene esta noche pasada ¿será la casa?

A mí ahora mismo ya me puedes decir eso de “que viene el coco” que como no me enseñe eso de “esto es despierto y esto dormido” dudo que le vaya a prestar mucha atención.

(En memoria de Scotty, el mejor perro del mundo)





“Yo no tengo sabor a ajo, sino a bacalao” (Miss Mortero: Se lo mete todo)

16 11 2008

Ring!! Ring!!!… Ring!!!! Ring!!!!… Ring!!!! Rii (Click)

-¿Diga?

-Hola. ¿Qué tal?

_ ¿Eres tú?

- Sí

- ¡Qué raro, tú llamándome!

Puede parecer el perfecto inicio de un argumento de peli, ¿no? Es lo que tiene la vida, resulta impredecible lalala. Una llamada puede significar muchas cosas: malas noticias “Tu abuela está grave”, sorpresas “Mira en la página de la uni y comprueba tu nota, estás aprobado!!!”.

Una llamada puede crear incertidumbre: “Deberíamos hablar”, o simplemente, por el mero hecho de saber que se ha producido quedarte helado: “¿A qué no sabes quién me ha llamado?”. Una llamada perdida puede robarte una sonrisa “Llamada de: Javi” y un sms, preocuparte: “Se llevará a cabo la anulación de su matrícula”.

Por suerte, prefiero el contacto en persona. Conocer gente puede aportarte mucho y para muestra un botón. ¿Quién me diría hace dos meses que me iría a Madrid con una pandilla de gente que en ese momento aun no conocía? Así lo hicimos. Menudo viaje que nos mandamos en un solo día “¡Chicos qué fuerte! ¡Qué estamos en Madrid! ¡Bieeeeen!”. Las horas en coche se pasaron volando: risas, bromas, música, gallos… “Beliiiiiiiiiiiieveeeeeeee!!!!!”. Pasó de todo, mucho famosillo, muchas tiendas, comer, comer, comer jaja “ay, lo que yo te iba a comer a ti, putilla”. Ha habido grandes demostraciones de amistad:

(Desi tira a J.L. en el momento en que este posa para una foto. Se queda en el suelo tirado.)

- Desi: ¡¡Mierda, Miguel!! ¡¡Mi abrigo, qué es blanco!!!

- David (sin dejar de grabar): Y luego dice que no es un blando.

J.L. tio, ¿qué esperas? si te caes, nos reimos, lógico. jaja (por cierto, un beso J.L.)

“Yo nunca he metido a un tio el dedo en el culo” ¡¡¿¿Qué??!!!!” De todo se puede hablar en un coche. “¡¡¡Pues que tu hermana es una puta!!!” (La señora que pasa se queda mirando con cara de espanto). “¿Te gusta que roce tu brazo contra mi teta?” “Hombre, si estuvieramos desnudos…” “Vamos a montar en barca (…) David!! no te muevas que me da miedo el agua! “¿Y para qué insistes en ir en barca si te da miedo el agua?” “Yo me masturbo con el mortero” “David!!! Deja de comerle el cuello, qué es mi hermana!!!” “¡Están hablando! ¿Pero no eran sordo-mudas?!!”

popurri-madrid-elx

Frases inolvidables que pasarán a los anales (bonita palabra) de la historia, entre otras cosas porque mucho de lo dicho y hecho está grabado jajaja. Un cumpleaños genial. A ver que nos reserva ahora la vida.

Por otra parte, quería decir que siento si he estado algo ausente, el estado anímico y el ajetreo a mi alrededor no me ha dejado tiempo para mucho. Después, dar las gracias a Miguelillo (a este paso aun nos haremos amigos y todo) Muchos besos a Desi e Hipolito por sus ánimos; una comedura de chocho para Sandra y a Miguel el de Elx… que… a romper muros!!!! jaja.

Felicitar el cumple de Desi, J.L., Mi ahijada, Ana, Manu, Miguel, Víctor y si me olvido de alguien lo siento, es que coño!!! to dios nació en Noviembre o k?

Por último, (y por ello más importante jaja) gracias a mi señor esposo jaja (ala, ahora los de Galicia si ven esto estarán flipando), que… bueno, desde que vivo contigo (a ver, a ver, que habrá alguien por ahí que ahora mismo necesite una silla o algo. Por favor, llamen a un médico!!!!) las cosas no se si serán más fáciles, pero se llevan mejor. Siento si en algún momento te he dado mucho la miurga o te he preocupado con mis paranoyas pero que sepas que nunca estarás solo ok? (eres mi mejor lector, te tengo que cuidar jaja) (Frase robada y modificada de la peli “El MAQUINISTA”. Quedan reservados todos los derechos. En caso de duda consulte con su farmacéutico)

Un beso a todos y hasta que la vida nos haga coincidir.

(Este blog NO está basado en la vida real. Cualquier parecido con hechos reales será mera coincidencia) (A mí no me mires lalala)





Retorno a lo que una vez fui

22 09 2008

Si os tuviera ahora mismo delante os comería a besos a todos jajaja, así sin medias tintas, citas previas o mariconadas similares.

Me siento feliz, muy feliz, pletórico, bueno sí, sigo teníendo preocupaciones como todo hijo de vecino, pero una persona positiva se caracteriza por quedarse con lo bueno y transformar lo negativo. Pues bien, hoy, antes de dar uso a esa “pletoricidad” quiero dejar constancia de algo que me gustaría compartir, eso sí, desde el corazón, sin pretensión de reproches ni nada similar.

Estos días ha habido un pequeño e instantáneo contacto con mi vida gallega y me ha hecho reflexionar un poco. Observando los orígenes de este blog (que, a pesar de su corta vida, ha experimentado ya de todo) he recordado el motivo principal que me llevó a crearlo: mis amigos de Galicia. Este se suponía que sería el medio por el cual, de un modo más o menos divertido, pretendía poner al día a mi gente, para reducir los muros de la distancia y sentirnos próximos en la lejanía. Está claro que una vez más, mis esfuerzos por evitar la “erosión” de estas amistades ha servido de más bien poco, pues una relación no se conserva si las dos partes no quieren. Está claro que esta es una opinión subjetiva, en este momento no pretendo hacer una valoración foránea, sino contar lo que considero una realidad. La expresión “hace más el que quiere que el que puede” cobra especial significancia en estos últimos tiempos, donde amistades lejanas como Josma desde Barcelona, o Perti desde Madrid demuestran que la distancia no es relevante cuando hay sentimientos de por medio. Esto viene a esas respuestas que he recibido por parte de alguna de estas amistades donde se excusan diciendo por ejemplo “estoy muy ocupado” “yo no soy de llamar” “siempre estoy para hacerlo pero…”. Lo curioso es que después se digan cosas como “espero que sepas que a pesar de no hablar, siempre estoy ahí” ¿perdona? ¿siempre estás ahí? Déjame que lo dude, pues es imposible estar ahí si no muestras el mínimo de interés por saber cómo estoy. No pretendo llevar a confusiones, no estoy enfadado con nadie, quizá dolido, sí eso sí, porque no creo que nadie pueda reprocharme el no haberme esforzado, y ver que esos esfuerzos son ignorados, duele. Y lo que más duele es el saber que seguramente ninguna de esas amistades leera esto, pues a pesar de ser el motivo principal por el que exite este blog, jamás he recibido el menor indicio de que alguno de ellos hubiera leído un solo parrafo de todas estas historias que he ido dejando en los casi cinco meses que llevo aquí. Lo sé, ya sé lo que estás pensando Javi, lo hemos hablado ya, y sí, tienes razón, pero tú mismo sufres de algun modo lo mismo, ciertas personas que te han prometido amistad eterna y ahora han desparecido.

Ahora viene la otra cara de la moneda, y en la que realmente me interesa centrarme. Primero, antes de que se me olvide, muchas gracias por tu comentario Olga, ya tengo ganas de conocerte en persona. En cuanto Caye y yo nos pongamos de acuerdo nos vamos un finde a Madrid y así también miro a mi chico de Jaén favorito. La semana pasada comencé la universidad y ese motivo es, en parte, el culpable del título de esta entrada “Retorno a lo que una vez fui”, y es que, en cierto modo estoy retomando mis orígenes y eso me hace muy feliz. Vuelvo a sentirme con esas desmesuradas ganas de vivir, quiero saltar, hacer el payaso, reír, correr, nadar, gritar, empaparme de sabiduría, dar vueltas bajo la lluvia, quiero poder disfrutar mis inquietudes, hacer deporte, cuidarme, trabajar, realizar, rodar, incluso pintar, que es algo que hace ya casi dos años que no hago. Hay mil cosas que, por desgracia, ahora mismo no puedo permitirme hacer, como el curso de periódismo de investigación, pero hay otras tantas que sí haré. Adoro mi carrera, las asignaturas, algunos de los profesores ejem ejem jaja, y bueno qué decir de mis nuevos compañeros… me siento muy ilusionado con este nuevo grupo del que formo parte, sobre todo he de destacar a Jaime, que me parece un tío cojonudo y a quien tengo muchas ganas de ir conociendo. Me gusta poder cuestinarme otra vez el mundo que me rodea, conocer opiniones de otras personas y enriquecerme de ellas; dios, es que me encanta aprender, coño!!! jaja. Necesitaba tanto volver a meterme en esto, me siento como cuando volví a hacer teatro después de casi tres años. Y lo que más me satisface de todo esto, es poder compartirlo con Caye (que me ayuda un montón a entender otras perspectivas de la vida) con Rafa (al que creo que admiro, quiero y respeto más, cuanto más le conozco) Luís (que sí tonto, que también eres importante. Que me da igual los giros de 180º que le des a tu personalidad, siempre serás especial para mí). Ademas me hace ilusión recordar que ya queda nada para que vuelva Salva de Londres, que le hecho muchísimo de menos. Y bueno, que tengo por ahí propuestas interesantes de temas de rodaje y tal, que quién sabe, a lo mejor surge una nueva unión profesional de cierta amistad que voy haciendo x ahí jaja. En resumen, que aquel chico saltarín que canturreaba por todas partes, ese consejero que escuchaba los problemas de los demás, ese que disfrutaba de las pequeñas cosas y relativizaba todo, simplificando los problemas y ayudando en lo posible, ha vuelto, joder que ganas tenía de poder decir esto jajaja. Quizá ciertas cosas dentro de mí siempre seguirán estando ahí, porque hay sentimientos muy especiales que no mueren, se trasforman, pero aprendo a vivir con ello, y disfrutar su parte buena. También he evolucionado en algunos aspectos de mí mismo, la experiencia es un grado y soy consciente de que me queda mucho en lo que mejorar pero ayer aprendí que el fin, el motivo, el porqué de mi existencia es tan simple como mi día a día, mi aprendizaje continuo, las pequeñas cosas que me van ocurriendo y me rodean, ¿y acaso eso no es precioso? Me satisface estar escribíendo todo esto, ya no solo por transmitiros mi sentir, sino porque a pesar de todo soy consciente de que vendrán nuevos malos momentos y me vendrá bien releerlo en el furuto jaja. Que por cierto, ahora que lo releo me ha quedado algo sectista esta entrada ¿no? hasta me está empezando a asomar un poco de sentido de la vergüenza… pero sabes lo bueno? soy estudiante de publi y rrpp, NO NECESITO LA VERGÜENZA PARA NADA!!! jaja.

Y bueno, que no me explayo más. Que sigo intentando colgar en youtube los vÍdeos que tengo nuevos pero naaada, me lo ponen difícil, pero persistiré, que a cabezota no me gana nadie y eso sí que no lo he cambiado jaja. Os dejo unas fotos de la UA y de la comida del Sábado con mis compis de clase: Julia, Mariám, Laura, Isra y Jaime. Un besazo para todos y hasta más ver.





Intenso, lleno de novedades y descubrimientos

28 08 2008

Habéis oído alguna vez eso de “No es lo que tengo es lo que soy” ? pos no tiene nada que ver con lo que os kiero contar pero a que es bonita la frase? Siento defraudaros pero no tengo intención de entrar en detalles de lo que ha pasado este mes, para eso he hecho el fotomontaje k incluyo en el post; lo que si voy a hacer es hablar de las conclusiones que extraigo de todo lo ocurrido, pero anteeeees…. FRASES PARA EL OLVIDO!!!:

Frase número uno:

  • El dinero me violenta
  • Sí, le das 10 euros y empieza a ostias con todo dios.

Frase número dos:

  • Si se la pelo ya no tiene líquido (Referente a una gamba)

Frase número tres:

  • Tú te dejas, pero a mí a veces me hace daño (Referente al hecho de hacer conquillas)

Frase número cuatro:

  • Yo hago espumita batiendo bien la leche blanca (Esto no se a qué hace referencia, pero creo que tampoco quiero saberlo porque lo dijo mi madre)

Frase número cinco:

  • Yo quiero saber una pregunta

Y tras este paréntesis (no busquéis el paréntesis, es una frase hecha) voy a resumir brevemente lo más importante para poder pasar después a las susodichas conclusiones.

Como ya os dije Alicante recibió la visita de Miss P. A continuación adjunto una foto de cada día con ella aquí.



31-07: Le enseño el museo de las hogueras, las vistas desde el mirador, las casas blancas…(Un hombre tropieza con ella, Miss P. pide perdón a pesar de no tener culpa, y el hombre le devuelve una mirada de desprecio. Que decir tiene que Miss P ya es también una ONCA)



01-08: Miss P. Conoce a Tonio. Nos hace el favor de acompañarnos en nuestrorecorrido turístico durante los días que Miss P esté aquí. Vamos a ver el castillo. Sí, nos partimos el culo, de hecho hay unas 10 fotos como esta en la que nos estamos partiendo la caja pero no sé de qué.


02-08: Ahora toca hacer algo de coche. Nos vamos a Calpe y Altea. La primera vez que voy a la playa a bañarme desde que estoy aquí, un poco triste lo sé, pero por ver a mi madre en bañador merecío la pena Esta mujer y los bikinis… Tengo una foto de ella tirada en la arena con una cara de orgasmo que es para morirse, por un módico precio estoy dispuesto a pasarselas a quien las quiera.

03 y 04-08: El día 3 fuimos al cine, Super agente 86, muy buena, te ríes bastante. Despúes hubo bolos y por último cenita en casa. Esta foto es del día 4. Gran día, concierto de Mónica Naranjo en Águilas. Me lo pase de… muy bien. Aquí estamos con los amigos de Tonio, tos al mogollón. Lo único malo de ese dia: comprobar el gusto tan gay que tengo con eso de que me vaya la Naranjo, tooo lleno de pluma.


05-08: La Gran comida (uy, suena a título porno) Pues aunque veáis tres bultos en una cama no, esto no es una peli porno, de hecho aquello acabó semejándose más a la masacre de Chernovil. Ese día tuvimos que decir adios a dos grandes amigos para mí: mi cama y mi escáner. Un trágico accidente acabó con sus vidas. Ahora duermo en el suelo sobre un somier roto y solo puedo imprimir. Por lo menos la casera piensa que duermo a nivel de suelo por mis cervicales.

Bueno y voy a ir abreviando porque como me ponga a hablar de todos los días me puedo volver tarumba. Esto es Elche, no sé si algún Ilicitano verá esto pero siento deciros que menua mierda!!! La primera hora bien “ala, una palmera, foto. Otra palmera, foto” pero después de 60 fotos de palmeras… hasta los huevos acabé de las putas palmeras!! Resumendo: también fuimos a ver Mamma Mia (muy buena) al Marc y al karaoke. Por cierto, que nadie vaya al karaoke del puerto, son gilipollas!! dicho esto…


Madre mía!! quería resumir y me encuentro con que he hecho el post y solo he hablado de la visita de mi madre… ya veo que sigo teniendo eso de saber sintetizar como talón de Aquiles. Pues me queda hablar de mi viaje a Galicia, Segovia, Madrid, Zamora y Málaga… Venga va, habrá que hacer una segunda entrada.





Para ti.

29 05 2008

Escucha la música de fondo

Aínda consciente do fermosa que es, sempre pensei que botarche de menos dun modo especial era só faladuría, favoritismo, unha maneira subxectiva de verte. Logo de todo a pesar de estar sempre aí, non es pra tanto, non es máis que pequerrechos detalles como o son a terra, as follas, a herva, o cheiro… cheiro… Como boto en falta o teu aroma, a túa esencia!

Sen dúbida estaba equivocado, miña osadia volveuma a xogar e abandoneiche sen sospeitar tan sequera o presente que che ía a ter na miña mente, o moito que gardo de ti dentro de min.

As melodías aparecen na miña cabeza como espectros escondidos no máis profundo do meu ser, coma se estivesen aí todo o tempo sen sabelo; e agora que as súas raíces están lonxe, agora que todo o que nos rodea é… diferente, elevan o seu cantico converténdoo nun berro de desesperación, de lamente, de nostalxia.

Existes e como tal existe iso que sempre considerara unha parvada. Existe con forza, con tristura, con dor; como o pranto sosegado dunha nai que non atopa ao seu fillo, como a falta, a carencia dun amor. Non hai dúbida, e non o digo con tristura nin pena, dígoo có corazón cheo de orgullo e satisfacción, porque non é un sentimento subxectivo, non é un concepto idealizado, é unha realidade. Podo sentirme plenamente cheo, e dicir con total convencemento que pertenzo a ti, aínda que me vaia a millóns de quilómetros de distancia, aínda que pase o que me queda de vida lonxe de ti.

Si amiga, podo dicirche sen ápice de dúbida que sinto morriña. Ti existes e ela tamén. Galiza é, pra os que amamoste e estamos lonxe, sinónimo de morriña e con ela pódese comprender tantas cousas! Rosalía, Curros, Pondal, Castelao… agora as súas palabras teñen sentido, non son só versos bonitos, non é só literatura da terra, é un sentimento real e completo, algo que nos pertence e que só alguén que viviu en Galiza pode entender. Non é nacionalismo, non é patriotismo, é realidade. Non sei como se sentirá a xente doutros lugares cando abandona o seu sitio de nacemento, pero isto é algo particular, algo noso.

Galiza é unha parte de min mesmo, é parte do meu espírito, do meu ser. Galiza é, e será por sempre, a miña nostalxia, a miña melancolía. Eu non son galego, son Galiza.

- TRADUCIÓN:

Aun consciente de lo hermosa que eres siempre pensé que echarte de menos de un modo especial era solo palabrería, favoritismo, un modo subjetivo de verte… Después de todo, a pasar de estar siempre ahí, no eres para tanto, no eres más que pequeños detalles como la tierra, las hojas, la hierva, el olor… olor… ¡Cómo echo en falta tu aroma, tu esencia!

Sin duda estaba equivocado, mi osadía ha vuelto a jugarmela y te he abandonado sin sospechar tan siquiera lo presente que te iba a tener en mi mente, lo mucho que guardo de ti dentro de mí.

Las melodías aparecen en mi cabeza como espectros escondidos en lo más profundo de mi ser, como si hubieran estado ahí todo el tiempo sin saberlo, y ahora que sus raíces están lejos, ahora que todo lo que nos rodea es… diferente, elevan su cantico convirtiéndolo en un grito de desesperación, de lamente, de nostalgia.

Existes y como tal existe eso que siempre había considerado una tontería. Existe con fuerza, con tristeza, con dolor; como el llanto sosegado de una madre que no encuentra a su hijo, como la falta, la carencia de un amor. No hay duda, y no lo digo con tristeza ni pena, lo digo con el corazón lleno de orgullo y satisfacción, porque no es un sentimiento subjetivo, no es un concepto idealizado, es una realidad. Puedo sentirme plenamente lleno, y decir con total convencimiento que pertenezco a ti, aunque me vaya a millones de kilómetros de distancia, aunque pase lo que me queda de vida lejos de ti

Sí amiga, puedo decirte sin ápice de duda que siento morriña. Tú existes y ella también. Galicia es para los que te amamos y estamos lejos sinónimo de morriña ¡y con ella se puede comprender tantas cosas! Rosalía, Curros, Pondal, Castelao… ahora sus palabras tienen sentido, no son solo versos bonitos, no es solo literatura de la tierra, es un sentimiento real y completo, algo que nos pertenece y que solo alguien que ha vivido en Galicia puede entender. No es nacionalismo, no es patriotismo, es realidad. No sé como se sentirá la gente de otros lugares cuando abandona su lugar de nacimiento, pero esto es algo particular, algo nuestro.

Galicia es una parte de mi mismo, es parte de mi espíritu, de mi ser. Galicia es y será por siempre mi nostalgia, mi melancolía. Yo no soy gallego, soy Galicia.